Adım atmak için muhteşem olmak zorunda değilsin, fakat muhteşem olmak için adım atmak zorundasın.

Pazar, Ocak 27

Vazgeçilmez

neden yapıorum bunu kendime?niye bu kadar seviorum ki onu?beni git gide öldürdüğü için mi,ruhumu acıtan bakışları için mi?yada bu aşkın bana acı vermeye başla dığını gördüğüm için mi?neden bu kadar acımasızım kendime?bu kadar zavallımıyım ben?sana o kadar değer veren insan varken,seni ölümüne seven insan varken neden bu saçmalık?neden sonu gelmez bitmeyen tükenmeyen bir aşk?ben mi seçtim bunu?yada benden nefret eden tanrımı?ölümümü izleyen kaderim mi?.
olur omadık yerlerde,rüyanda sayıkladığım,zehirli sarmaşığa benzettiğim aşkım nerede?ne zaman anlayacağım bu hiç bir zaman olmayacağını?belki hiç bir zaman belkide damarlarımdan akan kanın onun adını pişmanlık damlalarıyla yazarken.yada uçurumun kenarından atlarken aşağıdaki suyun yüzümü okşadığı samimiyette mi?
ne zaman,niye,hangi amaçla gibi sorular beynimde bir melodi seklinde dolanmaya başladı.ne zaman beynimi patlatacak bu melodi?ondan vazgeçtiğimde mi?bitmeyen tükenmeyen isyan şarkılarındamı?yada en dipteki eroinmanın atan damarlarındamı?hayır sorular yok artık..
Şişirip yelkenleri, açılma vaktin gelmiştir denize. Bilirsin ki ne fırtınalar, ne deli dalgalar beklemektedir seni.

Korkarsın, terk edemezsin limanı, bir köşesine sığınırsın. Kabullenmesen de artık aşk bitmiştir, İşte son bu...

İçin hep hüzün doludur, bir türlü kabullenemezsin bittiğini. Gözlerinin içine bakıp seni seviyorum demesini beklersin. O sözler hiç çıkmayacak o dudaklardan bilirsin. Yinede umudun yeşildir, İşte hayal bu...

Gururlusundur, istenmediğin yerde durmazsın. An olur ki ne olur bitmesin dersin. Bu sözlerin dudaklarından nasıl çıktığına kendin bile inanamazsın. Oysa o yüzüne bakıp sadece gülümser, İşte acı bu...

Ondaki sıcaklığı kimsede bulamayacağını düşünürsün. Kimse onun gibi gülemez, onun gibi dokunamaz dersin. Ve kimseyi onun kadar sevemeyeceğini bilirsin. Kahredip başını eğersin önüne. İşte hüzün bu...

Nefes alamaz hale gelirsin, daralır için. Bir kaç saatlik derin bir uykuya hasretsindir. Bilirsin ki gözlerini kapasan da terk etmeyecektir hayali. Atarsın gecenin kollarına kendini, İşte huzur bu...

Ondan gelecek tek bir haberi umutsuzca beklersin Bir de beklemek ölüm gibi gelir insana böyle zamanlarda. Aslında ölüm fikride garip değildir artık sana. Geri dönerse diye ölemezsin bile, İşte sabır bu...

Hayat devam ediyordur ama her şey yarımdır, hep bir yanın eksik. Yüreğin eskisi gibi atmayacaktır, başka aşklarsa seni kandırmayacaktır. O başkalarıyla, mutlu bir hayatı yaşıyor olsa da, yine de sevginden vazgeçemezsin. İste aşk bu...

Boshwer, HepaynI MaSaL. Hayat ve Ben işte hepsi bu kadar...

Camdan yapılmayım,
Kırıldım bir kere,
Zor bir araya getirdim parçalarımı,
Tahtaların aralarına giren küçük kırıkları,
Gözyaşımla ıslattığım parmak uçlarımla topladım,
Halının tüylerine dek fırlayan camları ararken,
Yüzümün düşlerle dokunmuş desenleriyle bakıştım
Anıların üzerine basmadan, kanatmadan kendini,
Yarım yansımalarınla yüzleşmeden iri cam parçalarında,
Kendini yeniden bir araya getirmek,
Yapıştırmak kırıkları yerine,
Sandığın kadar kolay değil!

Benim doğallığımın yerine,
O kırıklıktan sonra işte bu yapaylık oturdu,
Anla artık,
Yapıştırarak kendimi oluşturdum yeniden.
Bu yüzden kaldıramam ikinci bir kırılmayı.
Sen hiç bir şeyi ikinci kez yapıştırmayı denedin mi?
Tutmaz...
İki kıyı tüm girinti ve çıkıntılarıyla tamamlamaz birbirini.

Bir daha olursa,
Olursa bir daha kırıklık,
Daha keskin, daha tutulmaz, daha tehlikeli olurum.
Tene değen her parçam, keser kanatır.
Ki anlasana,
Sindiğim kıyılardan köşelerden,
Ansızın batarım insanlara.
Ki anlasana,
Kırılıp dağıldığımı unuttukları an,
Gittikçe büyüyen bir tehlike olurum
Sakın!
Sakın, durduğum şu zaman ve yer içinde,
Dengemi bozacak kadar ağır dokunma bana,
Sakın beni bir daha düşürme!
senden vazgeçiyorum galiba...yine aynısını yapıyorum.belki milyonlarca kez tekrarladığım bu sözü tekrar dile getiriyorum.bu iki sözcük sen gibi,alışkanlığım sanki.ne zaman sana baktığımda banabakmasan.ne zaman bir ayrılık satkısı duysam,bana yaşattığın hüzün yüzünden sendennefret etsem bu sözcükler dökülüyor dudaklarımdan..sen gibi bu sözcükler.bedenimden atamadığım,ruhumdan söküp çıkaramadığım lanet olası iki sözcük!!senden vazgeçiyorum...herseyden vazgeçtiğim gibi.seni elimin tersiyle geri itiyorum artık...!!!
Ne düşünüyorsun?

1 yorum:

Hacer dedi ki...

ANLADIM Kİ YOKSUN. BİR HAYALİN SESİNE ALDANIP YOLLARA VURMUŞUM KNDİMİ. DÜŞÜNMEMİŞİM YOLUN SONUNUN NEREYE GİTTİĞİNİ.SENİ SEVERKEN ASLINDA SÜRGÜN ETMİŞİM YÜREĞİMİ. AMA ANLADIM Kİ YOKSUN SEN. ARTIK VAZGEÇTİM SENDEN